Logos instituut 2:

2. Kometen vallen te snel uiteen

Volgens de evolutionistische theorieën zouden kometen ongeveer net zo oud zijn als het zonnestelsel, ongeveer 5 miljard jaar. Maar elke keer als een komeet dicht rond de zon beweegt, verliest deze zoveel van zijn materie dat een komeet hooguit 100.000 jaar kan overleven. Veel kometen hebben een leeftijd van rond de 10.000 jaar.

In de evolutietheorie wordt dit grote verschil verklaard door te veronderstellen dat:

Kometen afkomstig zijn van een niet waar te nemen, bolvormige Wolk van Oort die ver voorbij de omloopbaan van Pluto gelegen zou zijn.
Onwaarschijnlijke interacties met de zwaartekracht van onregelmatig voorbij komende sterren ervoor zorgen dat kometen ons zonnestelsel worden ingeslingerd.
Andere onwaarschijnlijke interacties met planeten de inkomende kometen afremmen; vaak genoeg om de honderden waargenomen kometen te verklaren.⁵Tot nu toe is geen een van deze veronderstellingen onderbouwd door observaties of realistische berekeningen.

De laatste tijd wordt er veel gesproken over de Kuipergordel, een ring in het baanvlak van ons zonnestelsel, net buiten de baan van Pluto. Deze zou een bron van kometen zijn. Zelfs als er een aantal objecten van ijs zou bestaan op die plek, dan zou dat het probleem voor de evolutionisten nog niet oplossen. Want volgens evolutionistische theorieën zou de Kuipergordel snel uitgeput raken als er geen Wolk van Oort zou bestaan om deze aan te vullen.

Weerlegging

Waarom kortlevende kometen geen jonge aarde aantonen

Kernbevindingen

Drie Verschillende Klokken: komeetmateriaal kan uit de vorming van het zonnestelsel, ongeveer 4,6 miljard jaar geleden, stammen, terwijl een object pas veel later een actieve komeet nabij de zon wordt. Die twee tijdschalen mogen niet worden gelijkgesteld. [6][9]
Geen Universele Levensduurlimiet: schattingen van duizenden tot tienduizenden jaren hebben betrekking op bepaalde banen, populaties en definities van activiteit. Een overzicht bespreekt bijvoorbeeld een dynamische verblijftijd van ongeveer 0,5 miljoen jaar voor Jupiterfamiliekometen, maar een veel kortere zichtbare activiteit. Gebruik zulke getallen dus niet als datering van het materiaal. [9]
Werkelijk Waargenomen Buitenreservoir: de Kuipergordel is geen hypothetische verzameling ijslichamen. NASA beschrijft meer dan 2.000 gecatalogiseerde transneptunische objecten; de totale populatie is groter. Onderscheid deze directe detecties van de modelmatige reconstructie van hun verdere evolutie. [3]
Oortwolk Met Indirect Bewijs: de Oortwolk is niet op dezelfde manier rechtstreeks geinventariseerd als de Kuipergordel. Haar onderbouwing komt vooral uit langperiodieke kometen en hun oorspronkelijke banen; onzekerheid over de precieze populatie betekent niet dat er geen empirische onderbouwing bestaat. [9]
Berekenbare Zwaartekracht: numerieke modellen onderzoeken daadwerkelijk de overgang van buitenreservoirs naar waarneembare kometen. Hun resultaten worden vergeleken met waargenomen baanverdelingen; zij zijn geen louter verbale veronderstellingen. [9][7]
Geen Verplichte Oortaanvulling: modellen van de verstrooide schijf vinden een langzame uitstroom naar binnen. Een onderzochte fractionele uitstroomsnelheid bedraagt ongeveer (1-2) x 10^-10 per jaar, niet een snelle volledige lediging. De aantallen kleine bronobjecten blijven wel onzeker. [10]

Hoofdoordeel: het jonge-aarde-argument verwart de korte levensduur van een actieve komeet nabij de zon met de ouderdom van haar materiaal en van het zonnestelsel. Bovendien behandelt het een voortdurend aangevulde populatie alsof alle huidige kometen al sinds hun ontstaan op hun huidige, sterk verhittende banen moeten bewegen.

1. Drie klokken: materiaal, reservoir en actieve komeet

Claim 1: “Kometen moeten ongeveer 5 miljard jaar oud zijn”

Oordeel: een onnauwkeurige weergave van een deels juiste gedachte. De gangbare astronomie beschouwt kometen als overblijfselen van de vorming van het zonnestelsel, ongeveer 4,6 miljard jaar geleden, niet als objecten die noodzakelijkerwijs al die tijd actief rond de zon bewegen. NASA maakt die koppeling met het ontstaan van het zonnestelsel expliciet. [6]

Daarbij moeten drie verschillende vragen uit elkaar worden gehouden:

Tijdbegrip	Wat wordt ermee bedoeld?	Wat volgt er niet uit?
Ouderdom van het materiaal	Wanneer de oorspronkelijke vaste bestanddelen en ijsrijke bouwstenen ontstaan of samengebracht zijn.	Niet dat de komeet sindsdien voortdurend dicht bij de zon komt.
Dynamische verblijftijd	Hoelang een object in een bepaald reservoir of baantype verblijft voordat zijn baan verandert.	Niet dat het gedurende die hele periode zichtbaar actief is.
Actieve levensduur	Hoelang een object onder bepaalde omstandigheden voldoende gas en stof produceert om als actieve komeet herkenbaar te zijn.	Niet wanneer zijn oorspronkelijke materiaal is gevormd.

Dit onderscheid is essentieel: de dynamische literatuur behandelt de verblijftijd van Jupiterfamiliekometen en hun veel kortere actieve levensduur uitdrukkelijk als verschillende grootheden. [9] Een korte actieve fase kan daarom geen bovengrens aan de materiaalouderdom opleveren.

Wild 2: oud materiaal, maar geen onveranderde geschiedenis

De Stardust-missie vloog langs komeet Wild 2 en bracht verzamelde deeltjes naar de aarde terug. De monsters bevatten mineralen die onder omstandigheden nabij de zon of andere sterren zijn gevormd. Volgens NASA wijst dit op transport van materiaal naar de buitengebieden waar kometen ontstonden. [6]

Deze casus maakt de formulering “de leeftijd van een komeet” problematisch. De geschiedenis van afzonderlijke bestanddelen, de samenvoeging van een kern en de latere baanontwikkeling zijn niet noodzakelijk hetzelfde verhaal. De uitspraak dat kometen oud materiaal bevatten is dus niet gelijk aan de uitspraak dat iedere huidige kern sinds de vorming onveranderd is gebleven.

De juiste vergelijking is daarom niet “miljarden jaren oud materiaal tegenover duizenden jaren activiteit”, maar: kan een oud buitenreservoir gedurende lange tijd objecten leveren die pas na hun aankomst nabij de zon snel veranderen? Dat is precies de vraag die dynamische kometenmodellen onderzoeken. [9]

2. Waarom 10.000 of 100.000 jaar geen kosmische einddatum is

Claim 2: “Een komeet kan hooguit 100.000 jaar overleven”

Oordeel: geen geldige universele wet. Het onderliggende verschijnsel bestaat wel degelijk: zonnewarmte laat ijs sublimeren, waarna gas en stof een coma en staarten vormen. Sommige kometen vallen uiteen of verdampen bij een zeer nauwe passage langs de zon. [6] Maar daaruit volgt geen vaste maximale levensduur voor alle kometen, onafhankelijk van grootte, baan en activiteit.

Het maakt veel uit of “overleven” betekent: nog een vaste kern bezitten, nog voldoende vluchtige stoffen hebben, zichtbaar actief blijven of nog tot hetzelfde dynamische baantype behoren. Een komeet kan uitdoven zonder meteen volledig te verdwijnen. Omgekeerd kan een uiteenvalling haar actieve bestaan beeindigen voordat al het materiaal door geleidelijke sublimatie is verloren. De literatuur onderscheidt inactiviteit, verlies van vluchtige stoffen en vernietiging als mogelijke oorzaken van vervaging. [9]

Ook het aantal periheliumpassages is iets anders dan een kalenderleeftijd. Een model dat een bepaald aantal actieve passages toelaat, levert alleen samen met de baanontwikkeling een tijdsduur op. Hetzelfde aantal passages hoeft bij verschillende kometen dus niet dezelfde tijd te vertegenwoordigen.

Jupiterfamiliekometen: fading is geen geboortebewijs

Een concreet voorbeeld is het verschil tussen de berekende en waargenomen baanverdelingen van Jupiterfamiliekometen. Tijdens hun dynamische evolutie kunnen hun baanhellingen toenemen. Modellen die zulke objecten onbeperkt zichtbaar actief laten blijven, produceren daardoor niet vanzelf de waargenomen populatie met overwegend lage baanhellingen. Een beperkte actieve levensduur helpt dat verschil verklaren. [9]

Het overzicht Dynamical Population of Comet Reservoirs noemt voor deze populatie een dynamische verblijftijd in het binnenste zonnestelsel van ongeveer 0,5 miljoen jaar, terwijl modellen van de waargenomen inclinatieverdeling een veel snellere vervaging kunnen vereisen. [9] Dat zijn geen twee tegenstrijdige ouderdomsmetingen: het zijn antwoorden op verschillende vragen.

Ook de fysische activiteit verandert. Een studie over fading bespreekt de opbouw van een isolerende oppervlaktelaag en een sterke vroege helderheidsafname. Tegelijk waarschuwt zij dat de uitkomst afhangt van aannames over verdamping en oppervlakteontwikkeling. [5] Extrapolatie van een huidige verlies- of helderheidsafnamesnelheid over de gehele voorgeschiedenis is daarom niet gerechtvaardigd.

Conclusie voor het genoemde getal van 10.000 jaar: zo’n orde van grootte kan bij een specifieke schatting van actieve of dynamische levensduur passen. Zonder nadere definitie is “veel kometen zijn 10.000 jaar oud” echter geen deugdelijke wetenschappelijke uitspraak, en zeker geen datering van hun oorspronkelijke materiaal.

3. De Kuipergordel is waargenomen; de bronroute wordt berekend

De brontekst spreekt over de Kuipergordel alsof het bestaan van enkele ijsobjecten daar nog twijfelachtig is. Dat is achterhaald. NASA beschrijft duizenden gecatalogiseerde transneptunische objecten, naast een veel grotere geschatte populatie die te zwak is om volledig waar te nemen. [3]

Wel moeten de Kuipergordel in brede zin, de relatief stabiele deelpopulaties en de verstrooide schijf niet worden samengevoegd tot een uniforme ring. Voor de herkomst van Jupiterfamiliekometen is juist de dynamisch verstrooide transneptunische populatie belangrijk. Het relevante overzicht noemt deze de dominante leverancier. [9]

Van verstrooide schijf via Centaur naar Jupiterfamiliekomeet

De gebruikelijke hoofdroute is:

verstrooide transneptunische populatie -> Centaurbanen tussen de reuzenplaneten -> een deel wordt Jupiterfamiliekomeet.

Centaurs zijn daarbij een overgangspopulatie, geen even stabiel eindreservoir. Het overzicht noemt typische dynamische levensduren van ongeveer 1-10 miljoen jaar en beschrijft dat slechts een deel verder naar kortperiodieke komeetbanen evolueert. [9]

De empirische toets zit niet uitsluitend in het bestaan van de eindpunten. De overwegend lage baanhellingen van Jupiterfamiliekometen zijn een belangrijke aanwijzing voor een afgeplatte transneptunische bron. Berekeningen moeten vervolgens laten zien dat verstrooiing door de reuzenplaneten een passende verdeling van banen oplevert. [9]

P/2019 LD2 is een relevant observationeel voorbeeld: het is een daadwerkelijk waargenomen actieve Centaur, onderzocht met waarnemingen op meerdere golflengten en eerder gemaakte opnamen. [12] Zulke objecten laten zien dat de categorieen “buitenobject”, “Centaur” en “actieve komeet” geen losstaande fictieve verzamelingen zijn. De toekomstige of vroegere overgang van een individueel object blijft echter een dynamische reconstructie, geen rechtstreeks waargenomen miljoenenjarige geschiedenis.

Wat is direct, en wat niet?

De objecten, hun posities, helderheden en veranderende bewegingen worden waargenomen. Daaruit worden banen afgeleid. Hun herkomst over veel langere tijd en de totale aantallen zeer kleine bronobjecten worden met modellen en populatiestatistiek bepaald.

Dat laatste blijft onzeker. Komeetgrote objecten in de verre verstrooide populatie zijn doorgaans te zwak voor een complete directe telling; de aantallen worden mede uit de grootteverdeling van beter waarneembare objecten afgeleid. [9] Die beperking rechtvaardigt onzekerheidsmarges, maar niet de ontkenning van het waargenomen reservoir.

4. De Oortwolk: indirect onderbouwd, niet rechtstreeks geinventariseerd

Claim 3: “De Oortwolk is slechts een niet-waargenomen ad-hocveronderstelling”

Oordeel: de beperkte directe waarneembaarheid is een terecht aandachtspunt; de conclusie dat er daarom geen bewijs is, is onjuist. De Oortwolk heeft niet hetzelfde observationele statuut als de Kuipergordel. De bewijslast ligt vooral bij de banen en aanvoer van langperiodieke kometen, niet bij een complete fotografische inventaris van verre, inactieve kernen. De omvang van de Oortpopulatie wordt uit die kometenflux afgeleid, met belangrijke onzekerheden. [9]

De banen bevatten informatie over een verre bron

Bij een komeet die door het gebied van de reuzenplaneten is gegaan, hoeft de huidige baan niet gelijk te zijn aan de inkomende baan. Planetaire verstoringen kunnen de baanenergie sterk veranderen. Daarom is voor de bronvraag de gereconstrueerde oorspronkelijke baan belangrijker dan alleen de huidige baan.

Een kenmerkende populatie bestaat uit kometen met zeer grote oorspronkelijke halve lange assen. Het overzicht bespreekt objecten met halve lange assen boven 10.000 astronomische eenheden als dynamisch nieuwe kometen: een enkele passage door het gebied van de gasreuzen kan hun baan vervolgens sterk veranderen of tot uitwerping leiden. [9] De concentratie van zeer zwak gebonden inkomende banen staat bekend als de Oortpiek.

Daarnaast is de brede spreiding van de baanrichtingen van langperiodieke kometen relevant. Anders dan de vooral laaghellende Jupiterfamiliepopulatie past die bij een veel ruimtelijker verdeeld buitenreservoir. De wetenschappelijke verklaring probeert dus meerdere eigenschappen tegelijk te verklaren: grote oorspronkelijke banen, baanrichtingen, aanvoer en de veranderingen na passages door het planetengebied. Evolutiemodellen van langperiodieke kometen behandelen die samenhang expliciet. [9][7]

Onderbouwd betekent niet volledig opgelost

De precieze grootte, massa, binnenstructuur en vormingsgeschiedenis van de Oortwolk zijn minder zeker dan het simpele schema van een bol suggereert. Ook de omzetting van waargenomen helderheden naar aantallen kernen hangt af van selectiebias en onzekere helderheidsverdelingen. [9]

Het juiste oordeel is daarom niet “de Oortwolk is rechtstreeks bewezen in elk detail”, maar evenmin “zij is alleen bedacht om oude kometen te redden”. Het is een dynamische verklaring die door waarneembare gevolgen wordt ondersteund en waarvan de kwantitatieve uitwerking verder wordt getoetst.

Beslissend voor het jonge-aarde-argument: zelfs resterende onzekerheid over de Oortwolk verandert een actieve levensduur niet in een materiaalouderdom. Bovendien berust de belangrijkste bronroute voor Jupiterfamiliekometen niet op een verplichte herkomst uit die wolk. [9]

5. Planeten, galactische getijden en sterren: verschillende rollen

Claim 4: “Deze interacties zijn onwaarschijnlijk en niet berekend”

Oordeel: onjuist. De literatuur bevat numerieke berekeningen van de evolutie van zowel kortperiodieke als langperiodieke kometen. Die modellen worden juist beoordeeld op hun vermogen om aantallen en baanverdelingen te verklaren. [9][10][7] Het is wel belangrijk drie mechanismen niet door elkaar te halen.

Mechanisme	Fysische werking	Voornaamste rol	Belangrijke beperking
Planetaire verstrooiing	Een nabije ontmoeting verandert de heliocentrische baanenergie en het impulsmoment.	Verplaatsing tussen buitenpopulaties, Centaurbanen en komeetbanen; ook uitwerping.	De uitkomst hangt sterk af van de ontmoetingsgeometrie.
Galactische getijden	Het zwaartekrachtsveld van de Melkweg werkt niet overal even sterk op de zon en een ver object.	Langzame verandering van verre komeetbanen, waaronder hun periheliumafstand.	Het effect hangt af van de oorspronkelijke baan en het gebruikte Melkwegmodel.
Sterpassages	Een passerende ster veroorzaakt een tijdelijke zwaartekrachtsverstoring.	Extra verstoring van het verre reservoir en soms veranderde aanvoer.	Een vastgestelde sterpassage bewijst niet automatisch de herkomst van een specifieke komeet.

De eerste rij beschrijft geen voortdurende afremming door wrijving. Een planeet kan een komeet heliocentrische energie laten verliezen of winnen. Hetzelfde proces dat een object op een sterker gebonden baan kan brengen, kan een ander object uit het zonnestelsel verwijderen. Die sterke veranderingen tijdens passages door het gasreuzengebied zijn onderdeel van de interpretatie van langperiodieke kometen. [9]

Waarom een kleine kans niet hetzelfde is als een onmogelijke bron

Een tegenwerping als “zo’n ontmoeting is onwaarschijnlijk” is onvolledig zonder aantallen, tijdsduur en de benodigde aanvoersnelheid. Bij een groot reservoir hoeft maar een kleine fractie per tijdseenheid naar binnen te bewegen. Studies van de verstrooide schijf berekenen die uitstroom daadwerkelijk, en onderzoeken hoe de uitkomst van de beginvoorwaarden afhangt. [10]

Voor de verre Oortpopulatie is bovendien niet voor iedere komeet een uitzonderlijk nauwe sterpassage nodig. Het galactische getij is een voortdurend werkende externe invloed; sterpassages voegen veranderlijke verstoringen toe. Dat is een wezenlijk ander beeld dan losse sterren die op onverklaarde wijze telkens precies een komeet naar de zon zouden moeten schieten. Zulke externe invloeden maken deel uit van de dynamische verklaring van de langperiodieke populatie. [7]

De observationele en modelmatige onderdelen moeten daarbij gescheiden blijven. Sterposities en -bewegingen kunnen worden gemeten; een vroegere of toekomstige passage en haar effect op een onbekende verre komeet worden berekend. Evenzo is bij een waargenomen Centaur zoals LD2 het object zelf direct aangetoond, terwijl zijn lange baanontwikkeling een modeluitkomst is. [12]

De redelijke conclusie is dus: de mechanismen zijn fysisch bekend en kwantitatief onderzocht; de exacte voorgeschiedenis van ieder afzonderlijk object is daarmee niet volledig bekend.

6. Waarom de Kuipergordel geen verplichte Oortaanvoer nodig heeft

Claim 5: “Zonder Oortwolk raakt de Kuipergordel snel uitgeput”

Oordeel: deze noodzakelijke afhankelijkheid volgt niet uit de gangbare modellen. De uitspraak verwart de relatief stabiele buitenpopulaties met de dynamisch lekkende deelpopulaties. Dat een deel van de objecten uiteindelijk naar binnen of naar buiten wordt verstrooid, betekent niet dat het gehele reservoir op dezelfde korte tijdschaal verdwijnt.

NASA beschrijft de huidige Kuipergordel als een langzaam eroderende populatie. Tegelijk is de tegenwoordige gordel volgens vormingsmodellen slechts een overgebleven deel van een oorspronkelijk veel grotere populatie. Een reservoir kan dus gedurende de geschiedenis sterk zijn afgenomen en toch nog bestaan. [3]

Een berekende uitstroom, geen snelle lediging

De studie The Scattered Disk as the Source of the Jupiter Family Comets berekende een conservatieve fractionele uitstroomsnelheid van ongeveer (1-2) x 10^-10 per jaar. De precieze waarde verschilt tussen modellen en hangt af van de beginpopulatie en de gekozen definitie van de verstrooide schijf. [10]

Dat resultaat is niet hetzelfde als een exacte universele levensduur voor ieder object. Het laat wel zien waarom “er ontsnappen kometen, dus het reservoir moet snel leeg zijn” geen geldige redenering is. Een kleine, langdurige uitstroom kan een kortlevende binnenpopulatie onderhouden zonder dat het buitenreservoir voortdurend uit de Oortwolk moet worden aangevuld.

Er bestaat wel een echte kwantitatieve onderzoeksvraag: zijn er voldoende kleine objecten om de waargenomen kometenaanvoer te leveren? De genoemde studie signaleert onzekerheden doordat de relevante kilometergrote bronobjecten niet volledig rechtstreeks worden geteld. Extrapolaties van de grootteverdeling en aannames over de dynamische en actieve levensduur beinvloeden de vereiste populatie. [10]

Dat is geen reden om iedere modeluitkomst als definitief te presenteren. Het is evenmin een bewijs voor een jonge aarde: een eventuele spanning tussen een berekende aanvoer en een geschatte populatie stelt specifieke aannames ter discussie, niet automatisch de ouderdom van het zonnestelsel. Het overzicht van kometenreservoirs blijft de transneptunische verstrooide populatie als dominante JFC-bron beschrijven. [9]

Synthese: de korte actieve fase dateert het zonnestelsel niet

De verschillende populaties en tijdschalen leveren het volgende samenhangende beeld op:

Populatie of fase	Belangrijkste functie	Empirische basis	Wat blijft onzeker?
Kuipergordel en verstrooide schijf	Buitenpopulaties met zowel langdurig behouden als ontsnappende objecten; de verstrooide component voedt vooral JFC’s.	Rechtstreeks gedetecteerde objecten en afgeleide banen.	Aantallen kleine objecten en precieze uitstroom.
Centaurs	Overgang tussen transneptunische populaties en het gebied van de reuzenplaneten.	Waargenomen objecten, waaronder actieve exemplaren zoals LD2.	De lange individuele voorgeschiedenis en uiteindelijke bestemming.
Oortwolk	Verre bron voor vooral langperiodieke kometen.	Indirecte afleiding uit inkomende banen, kometenflux en dynamische modellen.	Totale populatie, structuur en gedetailleerde vormingsgeschiedenis.
Actieve kometen nabij de zon	Tijdelijke, waarneembare fase met gas- en stofproductie.	Directe waarnemingen en ruimtemissies.	Individuele resterende levensduur en verhouding tussen uitdoving, fragmentatie en uitwerping.

Deze vergelijking berust op een combinatie van directe waarnemingen en dynamische afleidingen; niet iedere rij heeft hetzelfde bewijskarakter. [3][9][12] Juist dat onderscheid maakt de verklaring toetsbaar zonder haar sterker voor te stellen dan de gegevens toelaten.

De centrale logische fout is een verwisseling van tijdschalen, gecombineerd met een weggelaten aanvoerterm. Schematisch geldt voor een populatie actieve kometen:

verandering van het aantal actieve kometen = instroom – verlies.

Een korte actieve levensduur vraagt daarom om een passende instroom, niet om een jong zonnestelsel. De jonge-aarde-redenering zou alleen werken als onafhankelijk was vastgesteld dat de huidige kometen sinds hun vorming onafgebroken in hun huidige actieve toestand verkeerden en dat geen relevante aanvoer bestaat. De besproken waarnemingen en modellen ondersteunen juist een andere geschiedenis. [9]

Het eindverdict per hoofdclaim is daarmee helder: (1) oud oorspronkelijk materiaal betekent geen miljarden jaren activiteit; (2) 100.000 jaar is geen universele houdbaarheidsdatum en 10.000 jaar geen algemene materiaalouderdom; (3) de Oortwolk is indirect, niet bewijsloos onderbouwd; (4) zwaartekrachtsverstoringen zijn wel degelijk berekend en aan waarnemingen gekoppeld; (5) een verplichte snelle Oortaanvulling van de Kuipergordel is geen gevolg van het standaardbeeld.

Kometen bewijzen op zichzelf niet de volledige ouderdom van het zonnestelsel. Maar hun korte actieve levensduur is evenmin bewijs voor een jonge aarde: die gevolgtrekking berust op een onjuiste identificatie van activiteit, baanverblijf en materiaalouderdom.

Referenties

COSMOS IoW20170831 – Gaia – Cosmos cosmos.esa.int
experts.arizona.edu experts.arizona.edu
Kuiper Belt: Facts – NASA Science science.nasa.gov
aanda.org aanda.org
aanda.org aanda.org
Comet Facts science.nasa.gov
iopscience.iop.org iopscience.iop.org
academic.oup.com academic.oup.com
arxiv.org arxiv.org
Radware Bot Manager Captcha iopscience.iop.org
Comet Makes a Pit Stop Near Jupiter’s Asteroids – NASA Science science.nasa.gov
Radware Bot Manager Captcha iopscience.iop.org
ESA Science & Technology – Rosetta’s target: comet 67P/Churyumov-Gerasimenko sci.esa.int
Oort Cloud: Facts – NASA Science science.nasa.gov